به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، حسین آتشپرور، نویسنده و منتقد ادبی، در گفتوگویی به مناسبت انتشار آنتولوژی «زوزن» از سوی نشر عینک، درباره جایگاه نویسندگان نوگرای امروز و اهمیت گردآوری آثار آنان سخن گفت. او تأکید کرد که نام «زوزن» برگرفته از شهری تاریخی است که روزگاری شکوه و عظمت داشته و امروز تنها با نامی در حاشیه نفس میکشد؛ همانگونه که نویسندگان کمتر شناختهشده امروز میتوانند آینده باشکوه داستان را رقم بزنند.
آتشپرور در این کتاب، داستانهایی از نویسندگان جدید ایران گردآوری کرده و هر اثر را همراه با یادداشتی درباره شکل و ساخت آن بررسی کرده است. او معیار اصلی انتخاب را «فردیت خلاق» و تفاوتهای کمتر دیدهشده دانست و توضیح داد که فرایند گردآوری چهار سال به طول انجامیده است. به گفته او، نوآوری و صداهای متفاوت، ویژگی مشترک این داستانهاست و همین تفاوتهاست که «زوزن» را به کانونی برای معرفی نسل تازه بدل میکند.
در بخش دیگری از گفتوگو، آتشپرور به زبان امروز در داستان پرداخت و آن را برآیند رفتار و جهانبینی نسل جدید دانست؛ زبانی که از فارسی معیار و زبان نسلهای پیشین فاصله گرفته اما همچنان در امتداد زبان کلاسیک حرکت میکند. او تأکید کرد که ادبیات کهن همچون شاهنامه، هویت فرهنگی ماست و بسته به موقعیت میتواند در داستان معاصر نیز کارکرد داشته باشد. نمونهای از این پیوند را در داستان «شغادنامه» میتوان دید که با بهرهگیری از عناصر کلاسیک، ساختی امروزی یافته است.
آتشپرور درباره شیوه بررسی داستانها گفت که کار او نقد به معنای رایج نیست، بلکه تمرکز بر شکل و ساخت هر داستان دارد؛ بدون ارجاعات بیرونی یا نظریهپردازی، تا خواننده بتواند با آزادی برداشت خود را داشته باشد. او همچنین به بحران مخاطب در داستان ایرانی اشاره کرد و ریشه آن را در ضعف نویسندگان دانست؛ کسانی که بدون تجربه و پشتکار، به دلنوشته و خاطرهنویسی بسنده کردهاند. به گفته او، در شرایطی که تعداد نویسندگان از خوانندگان پیشی گرفته، تیراژ کتابها به شدت پایین آمده و داستان ایرانی تحقیر شده است.
وی استقبال از آنتولوژیهای داستان را نیز وابسته به کیفیت انتخاب دانست و هشدار داد که بسیاری از گردآوریها به دلیل انتخابهای نادرست بیاثر ماندهاند. با این حال، آنتولوژی را نوعی «تعاونی داستانی» خواند که میتواند نویسندگان را به جامعه معرفی کند و آنان را با یکدیگر آشنا سازد. او در پایان تأکید کرد که داستانهای «زوزن» نه تنها در فرم بلکه در درونمایه نیز از روایتهای سنتی فاصله گرفته و تصویری از زیست امروز و بحرانهای انسان معاصر ارائه میدهند.
